رهــــــــــایـــــی

رهـــایــــم کـــــن

باز هم امشب زیر لب صدایت می کنم

اشک می ریزم دو چشمم را فدایت می کنم

در نگاه خسته ات دنبال حرفی تازه ام

هر چه می خواهی بگو من هم دعایت می کنم

خسته ای طاقت نداری می روی آخر سفر

طاقت اشکت ندارم پس رهایت می کنم

رفته ای من مانده ام در اتنهای عشق تو

۹/۲/۱۳۸۶

اينک چشم مي درانم ديده مي گشايم ،آه ،اين خشکيده سرخ خونهاکه بر ديوار زندان منست نکند....
آري يادگار کوبش بي آمان سر آدمک است بر ديوار ،آه اين خطوط بر ديوار که مي بينم روز شمار رهايي اوست .
-آه اي آدمک چندست که گرفتار آمده اي ؟
..دور زماني ست .
-پس رهايي ، را گريز را، راحت را چه کردي ؟
..هيچ ! اين زندان را که مي بيني ، رهاييش را تنها يک در است .
..مي کند باز کليديش که از اين در نيز تنها تر است.
..هر کليدي که از او ياد کني بهررهايي ، من در جاي کليد چرخاندم .سود ندارد ونمي دانم چه کنم
من باز مي بينم مي شنوم ، کين آدمک قلب من از تنهايي زاسارت مي نالد باز مي گريد ،مشت بر در مي کوبد، سربر ديوار پر از خون آي آدمها ما در دلمان همه مان آدمکي داريم زنداني!
من رهايت خواهم کرد ،آدمک قلبم روزي
من رهايت خواهم کرد
من رهايت خواهم کرد ۱۳۸۶/۲/۷

چه حقیر است این عشق،

گر بماند به میان من و تو ،

خود بمیرد در خود،

گر ببندد در خود،

و بماند به میان من و تو .

عشق در بسته ،

ناسزایی ست به عشق همگان .

او که سیبی را دوست می دارد ،

به همه مهر می ورزد.

که همه از گوهر یکتایند.

من به خوبی می دانم،

که ورای من و تو ،

هستی هست ،

عشق ما می میرد،مگر آزاد شود..

رفتنت رنج من است ،

رنج من عشق من است ،

پس رهایت خواهم کرد ،

که تو را آزاد دوست می دارم ... ۳/۲/۱۳۸۶

دست مرا رها مکن
سوگل بی مثال من ، حال که مرده حرمتم
به پاس کهنه عشق ما ، دست مرا رها مکن
رنگ مشو !. سنگ مشو!. وارد این جنگ مشو
به حرمت عاطفه ها ، دست مرا رها مکن
چشم مرا گرفته ایی ذهن مرا گرفته ایی
قلب مرا گرفته ایی روح مرا گرفته ایی
قابل تو اگر بود، جان مرا زمن بگیر
ولی به خاطر خدا دست مرا رها مکن

ارغوان ۲۷/۱/۱۳۸۶

چه رازي در اعماق چشمت نهفته
چه كس با شب از چشم تو قصه گفته
كه من چون شهابي ، كه مثل حبابي
چنين در هوايت رها شده ام ، فنا شده ام
كدامين پرنده در اين صبح روشن
ز من گفته با تو ، ز تو گفته با من
كه من چون ستاره ، كه مثل شراره
چنين در هوايت فنا شده ام ، رها شده ام
بهار دل من ، قرار دل من
به گوشة قلب ، وفاي تو بود
به خلوت شب ،نواي تو بود
تو نور خدايي كجايي كجايي
نديده رهايي ، به گوش دلم صداي تو بود
ستاره شمردم ز پنجره اي مه
مگر كه در آيي تو يك شب ازين ره به خانة من
به دريا سپردم ، بخاطر تو جان
مگر كه بگيري ز موج و ز طوفان ، نشانة من
نواي رسايت ، صداي رهايت
به كوچة شب كشيده مرا
بيا كه ببيني ، كه جان غميني
دوباره به لب ، رسيده مرا
ز رنج زمانه رهايم كن اي دوست
...شبي عاشقانه صدايم كن اي دوست...

رهايت مي كنم تا مخالف من بينديشي! رهايت مي كنم تا به هرآنچه دوست داري معتقد باشي! حتي اگر معتقد به انحراف و فساد من هستي، رهايت مي كنم تا اين چنين بينديشي. باشد كه من نيز رهايي را تجربه كنم.

دست هايم را رها كن
رهايم كن
تو را همين بس
آنگاه كه به دنيا آمدم
پيشتر از مادر مرا در آغوش گرفتي
تو را همين بس كه رويا هاي زيباي مرا بلعيدي
تو را همين بس
كه هميشه همچون سايه با مني
با پاهايي كه چسپيده به پاهاي من
حتا در جايي كه نور نيست
دست هايم را به تو نمي دهم
رهايم كن
رهايم كن
اي غربت!

|+|نوشته شده در یکشنبه 1386/02/09 ساعت 0:26 قبل از ظهر توسط --رهــایــی-- |