رهــــــــــایـــــی

نـا وجود

نا وجود

دوباره شكستم...

يعني دوباره

دوباره شكستنم...

جوري شكستنم!!!

كه ديگر نتوانم

ازجايم بلند شوم...

ازم خواست ببخشمش

با تمام آزردگيم...

به عشق دوست داشتن ،

بخشيدمش ...

بخشيدمش تا رهايي يابد

رهايي از وجودي كه وجود نداشت

من هم رها شدم .

دلم نميخواست...

ازپيشم برود

از ناوجودي كه...

خيال كردم وجود داشت.

|+|نوشته شده در پنجشنبه 1386/06/22 ساعت 2:50 بعد از ظهر توسط --رهــایــی-- |

رهايم کن..

رهایم کن
که می گردم،

رها از تهمت مردم،
رهایم کن

که بگریزم
به صحرا دل بیاوزیم،

رهایم کن
که عشقمت بی نشانم کرد

کسی گفت گمراهم،
به دوزخ می رود راهم

خداوندا... نمی دانم

چه کردم که گمراهم
اگر عاشق شدن

ننگ است
برای سینه ای که
تنگ است!!

رهایم کن
که دیگر پاک پاکم

|+|نوشته شده در شنبه 1386/06/17 ساعت 7:52 بعد از ظهر توسط --رهــایــی-- |

به ياد آور..

به ياد آور زمانی را
که چشمانم نگاه ارغوانی داشت
و لبهايم برای مستی در يا
دوباره شعر می خواندند
اقاقیا!
چرا تنها
چرا جامانده ای اينجا
چرا غم داری ای زيبا
چرا ديگر نمی خوابی
تو از کابوس بيزاری؟
مگر امروز هم باران صدای نی لبک میداد؟
و ذهن مرد بيچاره
همان سان بينوا می خواند:
تورا ديگر نمی خواهم
و مستی را
رهايم کن و يادآور

|+|نوشته شده در یکشنبه 1386/06/11 ساعت 7:15 قبل از ظهر توسط --رهــایــی-- |